Bijzondere beeldmakers: Patrick van der Jagt

Interview met @caveman010 / Patrick van der Jagt

Patrick van der Jagt is bekend van het RTL-programma Het Rotterdamproject van Beau van Erven Dorens, waarin 5 daklozen de kans kregen om hun leven op de rit te krijgen. Patrick was drugsverslaafd en mocht het te besteden bedrag van 10.000,- euro niet zelf beheren. Hij kreeg hulp, loste schulden af en kocht een telefoon en later een camera. Het lukte hem om af te kicken en hij bleek een talentvol fotograaf. Inmiddels heeft hij al meerdere exposities georganiseerd en werkt hij aan zijn bedrijfje.

Volg hem via Instagram als "@caveman010".

In de serie BeeldBazen lichten wij beeldmakers met een bijzonder verhaal uit. Wat zijn hun drijfveren en ambities? Waarmee onderscheiden zij zich van anderen? We beschrijven wat de identiteit is van de beeldbaas en welk eerste magische foto- of filmmoment zij meemaakten waardoor ze besloten de camera niet meer neer te leggen.

De identiteit van de beeldbaas

Wanneer begon Patricks passie voor beelden? Als Patrick er goed over nadenkt, is er nooit een moment in zijn leven geweest dat hij niet in plaatjes gedacht heeft. "Ik zag altijd al beelden voor me. Frames. Op jonge leeftijd was ik al bezig met kunst, met graffiti-art, met illegale dingen."

"Zelf heb ik er nooit iets mee gedaan, door alles wat ik meemaakte in mijn leven (een moeilijke jeugd, drugsverslaving, het overlijden van zijn vriendin) en omdat ik jarenlang niet nadacht over wat ik wilde. Maar die interesse voor beelden was er áltijd. Als ik als dakloze wakker werd op een mooie plek, dan sloeg ik dat plaatje op in mijn hoofd. Ik was, onbewust, constant beelden aan het verzamelen."

Dat eerste magische fotomoment

"Ik begon met fotograferen met mijn telefoon. Die kreeg ik bij dat programma Het Rotterdamproject. Ik kwam op tv, maar had niet in de gaten wat het zou betekenen.

Ik was blij met die telefoon. Ik kon niet stoppen met foto's maken! Dat smaakte naar meer. Onder begeleiding kocht ik mijn eerste echte camera. Bij Kamera Express, vlakbij Oostplein. Ik kocht een Panasonic-camera.

Mijn camera mocht niet te groot en ook niet te klein zijn. Later kocht ik een Sony RX10. Deze camera haal ik zo, hup, uit mijn tas. Hij is fantastisch. Ik heb mijn camera altijd bij me."

Autodidact

Patrick leerde de camera kennen door trial and error. "Ik heb geen enkele handleiding bekeken, ben gewoon eigenwijs aan de slag gegaan." Hij lacht hard en beseft dat dat wel wat over zijn karakter zegt.

"Het is niet dat ik daar geen hulp bij wil hebben, maar ik zie het zo: iedereen ken fotograferen. Het gaat mij om het verhaal erachter. Voor mij is een fotograaf iemand die met normale stand, zonder al te veel extra's, onderscheidende foto's kan maken. Ik wil een verhaal in beeld brengen."

De noodzaak van fotografie

Patrick brengt de rauwe kant van het leven in beeld, de kant van het leven die hij zelf zo goed gekend heeft. "Ik heb op de gekste plekken gelegen. Plekken waar een normaal mens niet komt. Al die plekken zitten nog steeds in mijn hoofd. Ik streef ernaar om ze met mijn camera vast te leggen. Mensen mogen die rauwe kant van het leven zien. Ze moeten het zelfs zien."

"Als ik zo'n foto maak, bijvoorbeeld van een dakloze die midden in een drukke straat ligt te slapen, dan denk ik aan mezelf toen. Het is een gevangenis. Je bent buiten, op straat en hoeft je nergens aan te houden, toch ben je gevangen. Afhankelijk van anderen."

Fotografie als houvast

"Nadat ik in Afrika afkickte, had ik een terugval. Fotografie hield me op de been. En nog steeds. Je bent niet zomaar afgekickt. Je hebt niet zomaar alle trauma's verwerkt. Je moet nieuwe ervaringen opbouwen, nieuwe positieve links leggen."

"Niet iedereen snapt dat mijn probleem niet 1-2-3 opgelost is. Ik doe aan Olympische Sport, man!" Hij schaterlacht.

What's your style?

Patrick heeft een eigen stijl, die vanzelf ontstaan is. Hij laat zien wat hij tegenkomt op straat, uit het leven gegrepen, echt. Met minimale bewerking. Hij brengt bovendien de stad vaak in beeld. Zijn beelden zijn soms zwart-wit.

Echtheid en minimale bewerking

"Ik houd van echtheid. Zo ben ik ook fan van Martin Parr. Hij brengt altijd Jan met de pet in beeld. De foto's zijn niet superbewerkt. Ik doe zelf bijna niks aan editing. Ik wil laten zien hoe het er vandaag echt uit ziet. De situatie op dat moment."

Zwart-wit

"Vaak als ik een foto schiet dan zie ik meteen dat 'ie in zwart-wit echt top zou zijn. Op Instagram kies ik ook vaak voor zwart-wit. Zoals bij een foto van de markt of de oude haven. Je komt gelijk in de Middeleeuwen terecht op die manier."

De stad in beeld

"Wat ik van Rotterdam wil laten zien? De rauwe kant, maar ook een stukje streetart. Dat maakt de stad een stuk mooier. Ik laat de meerdere werelden zien die zich in de stad bevinden. Daarvoor hoef je niet naar het buitenland, of de planeet af."

Waardering

"Iets bij de Nieuwe Revue. Ik ga in Haarlem daklozen fotograferen voor ze. Daarnaast werk ik voor Woonstad en heb ik net een project voor de Rabobank. Ik heb ook vele interviews gedaan en meerdere exposities."

"Waar ik het meest trots op ben? De exposities IN HERSTEL. Deze expositie was helemaal van mij. De expo vond plaats in de Fenix Food Factory. Drie dagen lang. Er kwamen zo veel mensen dat er beveiliging moest komen. Het werd echt een groot event."

Plannen

"Sowieso gezond blijven leven. Op fotografiegebied wil ik nog wel meer portretten gaan maken. Ik wil ook dan mensen fotograferen zoals ze echt zijn."

"Wat ik wil bereiken met die projecten over daklozen? Ik streef ernaar om bewustzijn te creëren. Ik kan de wereld niet redden maar kan op mijn manier iets doen, mooie dingen maken, iets laten zien, mijn steentje bijdragen."

Voorbeeldfoto's

Benieuwd naar het werk van Patrick? Bekijk hieronder een greep uit zijn portfolio!